Codzienne wykorzystywanie z ulic, osiedli, parkingów i terenów rekreacyjnych zależy także od wyposażenia, które często pozostaje na kolejnym planie. Mieszkańcy zwracają uwagę przede wszystkim na drogi, chodniki czy budynki, natomiast sposób rozmieszczenia mniejszych konstrukcji może wpływać na wygodę poruszania się i organizację poszczególnych stref. Elementy architektury miejskiej są dobierane między innymi z uwzględnieniem przeznaczenia terenu, natężenia ruchu oraz dostępnej powierzchni.

W praktyce problemem bywa nie sam brak wyposażenia, lecz jego niewłaściwe ustawienie. Ławka znajdująca się na trasie przejścia, stojak ograniczający dostęp do chodnika czy zadaszenie utrudniające manewrowanie pojazdem mogą powodować dodatkowe komplikacje. Dlatego przed wprowadzeniem nowych elementów konstatuje się sposób, w jaki dana przestrzeń jest de facto używana. Plany i pomiary są istotne, ale obserwacja ruchu pieszych oraz pojazdów także daje możliwość wychwycić ograniczenia, których nie widać na projekcie.

W skład pojęcia mała infrastruktura miejska wchodzą konstrukcje i urządzenia o różnych zadaniach. Mogą służyć odpoczynkowi, porządkowaniu ruchu, zbieraniu odpadów, parkowaniu rowerów albo wyznaczaniu konkretnych miejsc użytkowych. Każdy taki element zajmuje natomiast część przestrzeni, dlatego jego przeznaczenie wiąże się z koniecznością zachowania odpowiednich przejść i dojść. Znaczenie ma też sposób zaprojektowania. Materiał powinien być dobrany do warunków, w jakich będzie użytkowany, a konstrukcja musi uwzględniać w głównej mierze opady, zmiany temperatury i regularne prace porządkowe. Z zdarza się, że pojawia się również kwestia konserwacji. Wymiana uszkodzonej części jest bardziej intuicyjna wówczas, gdy dostęp do niej został przewidziany już podczas projektowania. W miejscach o sporym natężeniu ruchu dochodzi prócz tego szybsze zużycie powierzchni i elementów mocujących. Są to praktyczne ograniczenia, które mają wpływ na późniejsze koszty utrzymania oraz organizację prac na danym terenie.

Rozwiązania powiązane z transportem rowerowym wymagają uwzględnienia nie tylko i wyłącznie samego miejsca na rower, ale również przestrzeni niezbędnej do wykonania czynności serwisowych. Stacje naprawcze dla rowerów mogą umożliwiać podstawowe regulacje i drobne prace przy pojeździe, dlatego ich ustawienie w bezpośrednim ciągu pieszym może być niewygodne dla pozostałych użytkowników. Potrzebna jest przestrzeń, w której można zatrzymać rower i skorzystać z dostępnych narzędzi bez blokowania przejścia. Identycznie planowane są carporty, choćby ich funkcja jest związana z pojazdami. Oprócz powierzchni zajmowanej przez konstrukcję trzeba pozostawić miejsce na otwieranie drzwi, wsiadanie, wysiadanie oraz wykonywanie manewrów. W współzależności od rozwiązania znaczenie może mieć też sposób odprowadzania wody z dachu. Niewielkie zaniedbanie na etapie rozmieszczenia może w późniejszym czasie powodować utrudnienia, w szczególności gdy parking jest intensywnie wykorzystywany.

Specyficznym rodzajem wydzielonej przestrzeni są wiaty dla palaczy, których lokalizacja powinna uwzględniać sposób przepływu ludzi oraz sąsiedztwo innych użytkowanych wycinków. Umieszczenie takiej konstrukcji bezpośrednio przy wejściu, oknach lub priorytetowym przejściu może powodować kolizje funkcjonalne, dlatego przy planowaniu bierze się pod uwagę odległości i warunki panujące w konkretnym miejscu. Ważna jest także konstrukcja samej wiaty. Stopień osłonięcia wpływa na przepływ powietrza, a zastosowane materiały mogą wymagać różnorakich sposobności czyszczenia i konserwacji. Analogicznie jak w sytuacji innych elementów miejskiego wyposażenia, znaczenie ma sposobność swobodnego dojścia oraz stworzenia prac utrzymaniowych. Przestrzeń publiczna jest użytkowana przez osoby o różnorakich potrzebach, a jej wyposażenie musi współistnieć z istniejącymi trasami pieszymi, drogami, parkingami i terenami zielonymi. Z tego względu nawet niewielka konstrukcja może wymagać dokładnego sprawdzenia miejsca, w którym ma zostać ustawiona.

Zobacz także: stacja naprawy rowerów producent.